''Ne guzeldi degil mi universite gunleri?'' sorusuyla irkildim biraz once.Oysa ki ben televizyonda universite gunlerini konu alan o diziyi izlerken nasilda zorlandigimi dusunuyordum icimden..Nasilda nefret ettigimi her dakikasindan.. Bu sorunun bana annem tarafindan gelmesi de olayin ayri boyutuydu.

Universite sinavina iyi bir sekilde hazirlandigimi soylersem yalan soylemis olurum.Etrafimdakiler haril haril o dershane senin,bu ozel ders benim diye kosusturken ben okul-dershane-ozel ders-ev dortgeninde sadece zaman olduruyordum. Ailem bana her firsati sunmustu oysa ki,belki de ellerinden gelenin fazlasini yaptilar.Ama ben nasilsa bir sonraki sene -gercekten- hazirlanirim diye kendimi oss stresinden uzak tutmayi basarabilmistim.Baska onceliklerim vardi hayatimda,mesgul oldugum baska seyler..Aileme bas kaldirisimda cabasi..Sonuc annem icin husrandi, babamin ise ne dusundugunu hic bilmedim zaten..Mucadele ettim bir sure tercih yapmamak icin,sonucunda annem ve universiteye tekrar hazirlanma ayricaligini kazanmis ablam benim icin kendilerince en dogru tercihi yaptilar. Uludag Universitesi Fizik Bolumu ogrencisiydim artik! O cirkin, mavi binaya girip-panoda ders programina baktigim gun su an gozlerimin onunde..Sonra ilk fizik dersi..Bir prof.un sinifa gelip bize bolumun zorluklarini anlatmasi,eger zora gelemiyceksek ilk gunden okulu birakmamiz gerektigi klisesi falan... Simdi dusunuyorum da keske bir daha donmeseymisim o binaya,keske aileme karsi ciktigim konulardan biri bu olsaydi.Belki ozaman ben daha farkli biri olurdum, su an oldugum yerden cok daha ileride bir yerde olurdum..

Kizginligim hem kendime hem de aileme.Gunu kurtarmak icin alinan kararlar bizi bu noktaya getirdi ve geri donusu yok artik hicbiseyin. Aferin bize!